Ouderen

Foto’s Nick Faken

Rust roest, dat weet iedereen. Altijd ben ik in beweging, op alle vlakken en dat voelt goed. Maar wat als je aan huis gekluisterd bent door wat voor een reden dan ook? Je lichaam of geest wil niet meer, je hebt geen familie en de vrienden om je heen vallen een voor een weg? Of je hebt wel de mensen om je heen, maar niet de middelen om op pad te gaan? Er zijn zoveel redenen te bedenken waarom je ongewild niet meer kunt deelnemen aan de maatschappij. Het kan echt iedereen overkomen. Wat is het dan mooi dat er mensen opstaan. Mensen die anderen in beweging brengen en zo een activiteit organiseren voor ouderen die wel een oppepper kunnen gebruiken. Zo’n iemand is Nick Faken van Kruim en zo’n stichting is Present Gouda.

Uitgesteld kopje koffie

kruim

De eigenaar van de horecagelegenheid in de Goudse bibliotheek organiseerde in de maand december het ‘uitgestelde kopje koffie’. Je betaalt naast je eigen koffie een koffie voor een onbekende. Dit leverde 376 extra afgerekende kopjes koffie op. Hiermee organiseerde Nick in samenwerking met Stichting Present, de verzorgingshuizen, vrijwilligers en Connexxion een paar onvergetelijke middagen voor (eenzame) ouderen.

Hendrik Groen

koffie-kruimIk was deze week een van de vrijwilligers en had eigenlijk nooit iets met bejaarden gedaan. Het boek van Hendrik Groen heeft mij aan het denken gezet en ik besloot me op te geven na het lezen van de oproep. Opgewekt arriveerden de ouderen in Kruim. De een helemaal tot in de puntjes verzorgd: keurig gelakte nagels, haar in de watergolf en kekke gestippelde rok. De ander in een wat meer degelijke outfit of met een peukie in de hand. Terwijl mevrouw A honderduit vertelt over vroeger, neemt mevrouw B heel rustig alles in zich op. Grappig hoe ongeacht de leeftijd de groepsdynamiek eigenlijk overal hetzelfde blijft.

Tour

Rolstoel in GoudaKoffie, thee en verse appeltaart met slagroom gaan er ondanks de soms wat bevende handen goed in. Hier en daar valt er een stukje op een uitgevouwen servet. De waterige ogen stralen. Tijd om te gaan. Jassen weer aan (wat zijn knopen toch eigenlijk lastig), sjaals om en dekentjes over de benen. Overal is aan gedacht. Oh wacht, er moet nog iemand plassen. Dan kunnen de stoelen van de rem, draaideur in de wat rustigere rolstoelstand (wist niet dat dit bestond); we gaan. In een lange sliert lopen we door de oude straten van Gouda. We trekken veel bekijks. ‘Hier kom ik vaak met mijn moeder, ik ga het straks aan haar vertellen’, fluistert een dementerende dame in mijn oor. De stadsgids loodst ons door de binnenstad en vertelt enthousiast haar verhalen. Het is soms een hele tour met de rolstoel te manoeuvreren door de oneffen steegjes en over die hobbelende kinderkopjes. Tjonge, wat zijn al die geparkeerde fietsen op de stoep irritant (ik zal hier meer op letten mensen).

Smaaksensatie

ouderen-advocaatBij terugkomst in Kruim staan er lekkere hapjes op ons te wachten. Na de glaasjes advocaat en slagroom komt de sfeer er goed in. Twee dames durven zelfs spontaan een gedicht voor te dragen. Alle bijzondere soorten worst, olijven en lekkere mosterd bij de verschillende stukjes kaas zorgen voor een ware smaaksensatie bij de ouderen. Dit hebben ze in geen tijden geproefd. (Ik besef maar weer hoe afhankelijk zij zijn van wat zij voorgeschoteld krijgen).

Bloemen

martha-met-bloemenAls klap op de vuurpijl ontvangen ze een kleurrijke bos bloemen. Van de reactie van een van de dames krijg ik nog kippenvel. Ze slaat haar handen voor haar mond en kan haar ogen niet geloven. Bij het weggaan pakt ze mijn hand. ‘Heel erg bedankt voor deze mooie dag, ik kan het nog niet geloven.’ Haar donkere ogen stralen en ze lacht haar bijna tandeloze mond bloot. ‘Ik vind de bloemen zo mooi.’ Ik pak mijn mobiel. ‘Zal ik een foto van u maken met de bloemen?’ ‘Ja, graag, dan zet ik die als herinnering op mijn kast.’ Na de foto help ik haar in de bus. Ze wrijft over mijn arm. ‘Zorg goed voor jezelf meisje, daar kan je niet vroeg genoeg mee beginnen.’ Ik beloof dat. Vanuit de bus zwaait ze en blaast ze me een handkus.