hardlopen in winter brugHet vriest. Ik maak me klaar voor mijn rondje hardlopen en kies voor meerdere laagjes shirts. Buiten krabben de buren het ijs van de autoramen. Vanuit mijn slaapkamerraam zie ik de rijp op de bomen. Alles ziet er zo mooi uit met die winterzon en knalblauwe lucht. Ik twijfel of ik mijn muts op zal doen. Vaak is dit al snel te warm. Ook dit keer laat ik ‘m thuis. De eerste meters voelen mijn benen stram, maar al snel lijken ze te ‘ontdooien’. Bij elke ademhaling vullen mijn longen zich met de koude winterlucht. De schapen in de wei lijken nergens last van te hebben en grazen onverstoord verder. Het ijs staat op de sloten, maar ik geloof niet dat ze enig idee hebben dat ze via het ijs van hun weiland af kunnen. Ook op de weg is het op sommige plekken glad en vooral bij de bruggetjes moet je uitkijken. Ik weet nog hoe angstig mijn oma vroeger was als ze naar buiten moest met die gladheid. Bijna elke dag denk ik nog aan haar, maar de laatste tijd nog meer nu ik het boek ‘Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar ‘ lees. Dit boek is echt een aanrader! Deze man beschrijft op een geweldige manier zijn leven als hoogbejaarde. Vol humor, maar het zet je ook aan het denken.

Hoogtepunt

Omdat Hendrik Groen klaar is met de saaie bingoavonden richt hij met een aantal rebelse bejaarden de ‘oud-maar-niet-dood –club’ op waarmee ze elke maand een leuk uitje organiseren buitenshuis. Ondertussen beschrijft hij het wel en wee binnen het bejaardenhuis. De roddels, de tafelgesprekken en de gevolgen van het ouder worden. Je beseft maar weer hoe klein hun wereldje wordt door hun lichamelijke beperkingen. Een loopje naar de supermarkt is een hoogtepunt van de dag. En dan nog wordt de traagheid van de oudjes maar als lastig ervaren door de cassières die hun rij langer zien worden of door passagiers die de bus in willen. Met dat in mijn achterhoofd zie ik tijdens mijn hardlopen een oude dame. Keurig gekleed, met een fleurige hippe wollen muts en bijpassende rode sjaal. Ze schuifelt voorzichtig over de Bloemendaalseweg. Alles aan haar lichaamshouding straalt angst uit om te vallen. Ik stop en vraag of ik haar kan helpen. Haar waterige ogen kijken me dankbaar aan. Samen lopen we een stukje op en ik begeleid haar over de gladde brug. Ze was tegen het advies van het bejaardenhuis een eindje gaan wandelen. ‘Maar ik wilde gewoon even wat frisse lucht.’ Heerlijk zo’n vrouw, ik gaf haar groot gelijk! Straks heeft zij mooie verhalen aan de koffietafel. Ik geniet nog even extra van mijn fitheid en maak mijn hardlooprondje af.