marathon rotterdamVoor het eerst in mijn leven bezocht ik een marathon. En volgens ingewijden DE marathon: Rotterdam. Natuurlijk heb ik de beelden altijd wel op tv voorbij zien komen en ik kom met regelmaat juichende finishfoto’s tegen op mijn timeline. Maar zo’n evenement bijwonen is toch wel even iets anders. Samen met vriendinnen, oma en kinderen waren we supporters van een vriend. Bij metrohalte Slinge was een lus in het parcours, zodat je de lopers twee keer voorbij ziet komen. We waren niet de enige die dat wisten, dus voegden we ons bij de uitgedoste mensenmassa. Mensen verzonnen van alles om op te vallen bij hun aan te moedigen loper. Ik zag versierde paraplu’s, dwaze mutsen tot knalgele luchtbedden in de lucht op en neer gaan. Slinge was het 15 km punt. De lopers leken nog fit en kwamen in juichstemming voorbij. Niet alleen het publiek was uitgedost, ook bij de lopers zag je in de gekste outfits voorbij komen. Iemand met een Schotse kilt, een man verkleed en geschminkt als geest, en zelfs iemand op blote voeten rende voorbij. Iedereen kreeg een luid applaus. Vooral de Aloah mannen en vrouwen die in tropische outfit lopers op sleeptouw namen.

“De blik in de ogen van sommige lopers zal ik nooit meer vergeten

Onze tweede stop was bij het Kralingsebos. Het beruchte dertig kilometerpunt waar de man met de hamer klaarstaat. In het park, dat er zo idyllisch bij ligt in de voorjaarszon, vond een waar slagveld plaats. Wandelende en soms hinkende lopers zaten er volledig doorheen. De blik in de ogen van sommige lopers zal ik nooit meer vergeten. In een soort van trance leken ze ietwat verdwaasd hun weg te vervolgen. Met onze toeters en feestmutsen schreeuwden we de lopers door hun laatste kilometers. Deze zelfde lopers leken een metamorfose te hebben ondergaan aan het begin van de Coolsingel. Wat je in de straat van de finish zag gebeuren is met geen pen te beschrijven. Wat een feest, wat een blijdschap. De opzwepende beats van de luide muziek en het gejoel van het publiek droegen de deelnemers naar de finish. Wat een ontladingen! Wow……..dit was echt even slikken. Ik loop nooit verder dan zo’n 12 kilometer en heb ook echt niet de ambitie gehad verder te lopen, maar ik geloof dat er toch iets met mij gebeurde. Het lijkt of er een marathonzaadje is gezaaid. Of het ooit tot bloei zal komen……