olympische spelen 2012

Olympische Spelen Londen 2012

Normaal kijk ik niet zoveel tv, maar eens in de vier jaar zit ik drie weken aan de buis gekluisterd. Tijdens de Olympische Spelen geniet ik van bijna alle sporten en vooral van alle verhalen er omheen. Het bijzondere gevoel van mijn bezoek aan de OS in Londen komt weer boven.

Als kind had het voor mij al iets magisch. Op mijn twaalfde zette ik in 1984 ‘s nachts mijn wekker om zwemsters als Jolanda de Rover, Annemarie Verstappen en Conny van Bentum (nu arts bij hockeyvrouwen) hun olympische races te zien zwemmen in LA. In een schriftje hield ik in dit nog analoge tijdperk de uitslagen bij. Dat is nu ondenkbaar. Via internet en social media word je 24/7 op de hoogte gehouden. Wat wel hetzelfde is gebleven zijn de bijzondere verhalen.

Vluchteling

Zo deed in Rio de Janeiro voor het eerst een Olympische vluchtelingenploeg mee. Onder de vlag van het IOC traden tien atleten aan die huis en haard hebben moeten verlaten. Met elk hun schrijnend verhaal. Vooral dat van de Syrische zwemster Yusra Mardini blijft me bij. Als zwemster redde zij mensenlevens door de vluchtelingenboot die dreigde te zinken, zwemmend vooruit te trekken en aan wal te krijgen. Die zwemtocht voor haar leven naar Lesbos duurde uiteindelijk ruim drieënhalf uur!

Zelfmoord

En dan Anthony Ervin. De nu 35-jarige Amerikaanse zwemmer won zestien janthony ervinaar geleden goud in Sydney op de 50 meter vrije slag. Daarna leidde hij een roerig bestaan met drugs, geldproblemen, een flinke depressie en tot slot overleefde hij een zelfmoordpoging. Hoe mooi is het dat hij in Rio opnieuw goud haalt op zijn afstand!

Coma

Ook het verhaal van ‘onze’ BMX-er Jelle van Gorkom vind ik bijzonder. Hij kreeg de laatste jaren enorm veel tegenslagen te verwerken en vocht zich helemaal terug. Onder andere na een verschrikkelijke val waarna hij enkele dagen kunstmatig in coma werd gehouden. Iedereen dacht dat dit het einde van zijn carrière was en nu krijgt hij een zilveren medaille omgehangen!

Sportiviteit

Natuurlijk gaat het niet alleen om medaillewinnaars er zijn zoveel winnaars zonder dat ze het podium halen. Een mooi voorbeeld van sportiviteit vond ik Abbey D’Agostino die tijdens de finale van de 5000 meter ten val kwam en Nikki Hamblin meenam in haar val. In plaats van snel op te staan en door te rennen, hielp Abbey Nikki omhoog. Onder luid applaus kwam Nikki alsnog over de finish waar ze huilend in de armen viel van Abbey. Hiervoor kreeg Abbey later een International Fair Play Committee Award van het IOC, dat tot nu toe nog maar 17 keer is uitgereikt in de olympische geschiedenis.

Corruptie

En nee, ik sluit mijn ogen niet voor de berichten waar de olympische gedachte ver te zoeken is. Het beeld van de ziedende reactie van de Ierse bokser Michael Conlan sprak boekdelen na zijn onterechte verloren partij. Zijn ogen spuwden vuur en er zat geen woord Spaans bij in zijn Ierse accent: de jury is corrupt. Zijn tirade en protest hadden succes. De internationale boksfederatie stuurde een aantal scheidsrechters en juryleden naar huis vanwege een aantal vreemde beslissingen die zijn genomen tijdens het olympische toernooi.

 

Waar de ene Ier protest aantekende tegen corruptie werd een andere Ier vanwege corruptie naar huis gestuurd. IOC-lid Patrick Hickey dacht op 71-jarige leeftijd zijn pensioen wat op te krikken door de illegale verkoop van tickets voor de Olympische Spelen. Hij liep tegen de lamp.

Favela’s

Gelukkig stonden daar genoeg andere initiatieven tegenover die wel in lijn zijn met de olympische gedachte. In een aflevering van het programma Bureau Sport, dat tijdelijk is omgedoopt tot Bureau Rio, zag ik een mooie reportage over een man die een badmintonschool oprichtte voor kinderen in de favela’s. Op deze manier houdt hij de kinderen van het criminele pad.

(AP Photo/Markus Schreiber)

(AP Photo/Markus Schreiber)

Rafaela Silva is het levende bewijs dat zulke initiatieven werken. Zij kreeg judoles in de favela waar zij opgroeide, dit betaalde zich uit in Rio waar zij het eerste goud voor de Brazilianen binnensleepte.

 

Ook koks ontfermen zich tijdens de Olympische Spelen over de daklozen. Chefkok Massimo maakt van alle leftovers haute cuisine-hapjes voor daklozen in Rio. Zo slaan ze twee vliegen in een klap! Niet alleen tijdens de Olympische Spelen. Op Facebook laat iemand weten dat het pand voor Massimo Boturatien jaar gehuurd is. De koks worden nu opgeleid zodat ze na de Spelen het restaurant draaiende kunnen houden. Overdag koken ze voor betalende klanten. Met de opbrengst wordt ’s avonds gekookt voor de mensen uit de favela’s.

Hoop

Is het een sprankje hoop na alle ellende die vele bewoners van de favela’s en andere wijken hebben moeten doorstaan? Zouden de Spelen voor hen dan toch iets opleveren?  Ik hoop het. Zijn deze verhalen het begin van een mooi nieuw verhaal bij een van de volgende Olympische Spelen?