Ronald Hertog

Ronald Hertog (Foto Helene Wiesenhaan)

Het is zomervakantie. De kinderen lummelen met hun lange lijven naast me op de bank zoals alleen pubers dat kunnen. Na mijn eerste kop koffie hijs ik mezelf op voor een tweede. We zijn een week geleden geland na drie heerlijke weken Thailand. Dat wil zeggen onze lichamen zijn geland, want met onze hoofden zitten we nog in Aziatische sferen. Het kost ons tijd om weer te wennen aan het leven hier. Toch heb ik alweer gewerkt en mijn eerste voorzichtige hardloopkilometers zitten erop. Alles lijkt me sinds we thuis zijn, meer moeite te kosten. Mijn interview vorige week, met atleet Ronald Hertog, gaf mijn motivatie weer een boost. Deze jongen uit Gouda schreef vorig weekend historie door als eerste invalide sporter goud te halen op het NK atletiek voor validen! Wat een verhaal wist hij me te vertellen en wat een doorzetter is hij!

Noodlot

In de bloei van zijn leven verloor hij als tiener tijdens een auto-ongeluk een gedeelte van zijn been. Zijn leven stond op zijn kop en na zijn revalidatie kwam hij toevalligerwijs bij een hardloopgroepje voor mensen met een beperking. Hij bleek een enorm atletiektalent te zijn. Na een half jaar had hij de eerste landstitel speerwerpen op zak bij de invalide sporters. Bij zijn tweede Paralympische Spelen veroverde hij brons en hij mocht zelfs de vlag dragen bij de Spelen in 2012. Opnieuw sloeg het noodlot toe. Zijn schouderblessure bleek zo erg dat hij nooit meer zou kunnen speerwerpen. Hij koos noodgedwongen voor een ander onderdeel. Twee jaar later haalt hij ‘gewoon’ goud met verspringen op het NK bij de valide sporters! Wat een doorzetter.

Road to Rio

Na mijn gesprek met hem kan ik toch niet aankomen met ‘Ik heb geef puf om vandaag te trainen’. Ik stel mijn tweede kop koffie uit tot na de training en trek direct mijn loopmaatjes aan. De zon brandt al behoorlijk en ik heb spijt dat ik niet eerder van die bank ben afgekomen. Het zweet gutst van mijn lichaam en ik merk aan alles dat ik bijna vier weken amper heb getraind. Toch wil ik de piramidetraining afmaken die onze trainer zo enthousiast had gemaild. 400-600-800-1000 meter en weer terug. Mijn benen voelen zwaar en mijn pas is traag. Maarrrr… ik heb twee gezonde benen, dus gaan met die banaan! Ik doe er een tandje bij en pers er een laatste eindsprint uit bij de laatste 400 meter. Het voelt goed. Het lijkt wel of ik nu echt ben geland. Bedankt Ronald, zonder dat je het door had, heb je mij weer met beide benen op de grond gezet. En…je hebt er een supporter bij on your road to Rio!

Lees ook mijn interview