hardlopen Afvallen, fit blijven, hoofd leegmaken. Allemaal redenen om te gaan sporten. Een podium krijgen voor je ideeën, hoor je bijna nooit als reden. Dit was het doel van de vorige week overleden bokslegende Muhammad Ali. ‘De aandacht die ik kreeg na het winnen, wilde ik gebruiken om mijn echte doel te bereiken’, lees ik in het boek Ziel van een vlinder. Dit boek ligt al jaren in mijn kast. Hoogtijd om daar nu tijd voor te maken. Ik moet mijn best doen door de mindere schrijfstijl van zijn dochter heen te kijken, maar wow, wat heeft deze man een levensverhaal. Met zijn woorden was hij net zo sterk als met zijn vuisten. Hij streed voor (rassen)gelijkheid. Eigenlijk was hij de Mandela met bokshandschoenen aan. Hij wilde mensen inspireren die niet voor zichzelf op konden komen. Een bekende uitspraak van hem is: ‘Service to others is the rent you pay for your room here on earth.’

Clay veranderde zijn naam in Muhammad Ali

Het boek vertelt over zijn bewogen leven. In de tijd van rassendiscriminatie in Amerika groeide hij van een eenvoudige jongen uit tot een bokslegende. Als olympisch kampioen werd hij als grote Amerikaan bejubeld, maar tegelijkertijd mocht hij niet in zijn dorp een restaurant in om een hapje te eten. ‘We don’t serve niggers’, kreeg hij te horen. Hij reageerde met: ‘It’s allright, you don’t have to eat them.’ Muhammad Ali maakte van zijn hart geen moordkuil en kwam op voor de rechten van kleurlingen. Met zijn uitspraken schudde hij de politiek op, hij sloot zich aan bij een andere religie en veranderde zijn ‘slavennaam’ Clay in Muhammad Ali. Ik heb trouwens nooit geweten dat alle kleurlingen in Amerika de achternaam dragen van de baas van wie hun voorouders slaaf waren. Dat terzijde. Door zijn uitlatingen gingen miljoenen Amerikanen, die niet per se van boksen hielden, wel van Muhammad Ali houden.

‘Ik was de kampioen van het volk’

Ja, het was een man van principes. Hij offerde later zelfs liever zijn bokscarrière op dan dat hij zou moeten vechten in Vietnam. Hij zei: ‘The draft is about white people sending black people to fight yellow people to protect the country.’ Bam, die was raak! Van zijn dienstweigering heeft hij nooit spijt gehad. ‘De prijs die ik ervoor betaalde was niets in vergelijking met wat ik heb gewonnen. Ik was de kampioen van het volk; een titel die geen mens en geen regering me ooit zou kunnen afpakken.’ Dat is wat je noemt, een persoonlijkheid. Daar zijn er niet veel van in de wereld.

‘De echte conditietraining begon met de pijn’

Als hardloper vond ik het leuk om te lezen hoe belangrijk hardlopen was voor hem. ‘Het is altijd goed geweest voor mijn uithoudingsvermogen. Al vroeg in mijn carrière leerde ik hard te lopen tot ik moe was, om vervolgens nog harder te lopen. Al dat hardlopen vóór de vermoeidheid en de pijn was nog maar de inleiding tot mijn training. De echte conditietraining begon met de pijn. Dan pas gold elke kilometer voor mij als extra kracht en uithoudingsvermogen die ik nodig had tijdens mijn gevechten. Waar het in de ring op aankomt, is wat je kunt doen nadat je uitgeput bent geraakt. Hetzelfde geldt voor het leven.’

Oke, misschien zijn zijn trainingsmethodes niet meer van deze tijd. Zijn ideologie lijkt actueler dan ooit. Een legende is gestorven. R.I.P  kampioen van het volk.

Zal er in Rio een nieuwe Muhammad Ali op gaan staan? Ik hoop het.