runkeeper‘Runkeeper app heeft als businessmodel je gegevens te verkopen aan derden’, kopt dit weekend de Volkskrant. Toch maar eens goed lezen. Het downloaden van deze app was een van de eerste dingen die ik deed toen ik startte met hardlopen. Ideaal; je programmeert je schema, afstand of tijdsduur en via de GPS registreert deze app alles. Na afloop verschijnt er een kaartje met de route, de gelopen tijd, afstand, het gemiddelde tempo en zelfs het aantal verbrande calorieën. Had je tegenwind? Of had je een pijntje hier of daar? Dan zet je dit bij je aantekeningen. Wie wil laten zien hoe ver of hoe snel je gelopen hebt, kan dit delen met z’n social media volgers. Maar nu blijkt dat dit niet alleen gebeurt als je dit wilt. Alle info die jouw app registreert, wordt voor grof geld achter de schermen doorverkocht. Op zich weet je wel dat makers van gratis apps op een andere manier geld moeten verdienen, maar je staat eigenlijk niet zo stil bij de gevolgen van het doorspelen van deze info.

Privacy

Het gaat om grote aantallen. Volgens het artikel telt Runkeeper ruim vijf miljoen downloads. Bij het downloaden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden. Er is volgens mij bijna niemand die ze leest. En dan nog. Wat zijn ze waard? Je ziet bij Google en Facebook hoe snel deze voorwaarden weer kunnen worden veranderd. Eerst was ik er redelijk laconiek onder. Maar ik merk dat ik toch wat terughoudender word. Want wat gebeurt er met alle info van gezondheidsapps? Wie zegt dat ze de info niet naar de persoon kunnen herleiden? Wat als een zorgverzekeraar alle data opkoopt? Of hypotheekverstrekkers? Op mijn Runkeeperprofiel heb ik bijna niks ingevuld. Dus nee, ik kan de kopers niet blij maken met mijn geboortedatum, geslacht, gewicht of lengte. De kaarten en activiteiten zijn alleen zichtbaar voor mij. En Facebook en Twitter geef ik geen kijkje in mijn contacten. Ik ga eens denken over een alternatief. Vandaag heb ik ‘m toch maar weer aangezet. De voordelen van de vertrouwde stem die mij elke vijf minuten vertelt hoe ver ik ben en hoe snel ik ga, wegen tijdens mijn duurloop toch nog even op tegen het idee dat er iemand met deze info aan de haal gaat. Voldaan plof ik op de bank met een kop thee. Santé Runkeeper!

Lees het artikel in Volkskrant